συνέχεια

Συνέχεια &


Τά πόδια μου, καμωμένα από φλούδες
μανταρίνι,
βουλιάζουν στη γή.

Ρίζα μου η πέτρα.

Σκύβω από τον άνεμο,
να ανάψω ένα τσιγάρο,
αντί για φλόγα σπίρτου λαμπερή,
ξεπηδούν τραγουδώντας
σπίθες πορτοκαλένιες χαρούμενες.

Ένας ιερέας, χαμένος στην άκρη του κανού μου,
Προσεύχεται.

Βαρέθηκα τη σκιά μου να φορά
Ψάθινο καπέλλο και μαγιώ.
Την σκοτώνω ανάβοντας το φώς.
Τέλος.