(ανώνυμος)

το ονομά σου κάπα,
όπως κάπα στις σπείρες του χρόνου,
όπως εσύ φαντάζεις,
ακουμπώ
στον ήχο σου,
αναμοχλεύοντας
τη βρόχινη φιγούρα
και
την λεπτή σκιασμένη γραμμή του φεγγαρόφωτος
που από τη χαραμάδα του χρόνου
στο μυαλό εισχωρεί,
στα μάτια σου.
---
κάπα και σε θυμάμαι να λυγίζεις
στο άγγιγμα της πυρωμένης
του άνδρα ανάσσας,
όπως και ή άκαυστη νύχτα
σκέπαζε τα γυμνά της μέλη,
κάπα και να σε κρύβω
από τα μάτια μου
που πόθησαν απελπισμένα,
στο άρωμα του σώματος σου
να ανατείλουν.
Κάπα και σαν την τελευταία
Του βουτηχτή ανάσσα
Στο χώρο που τα πόδια σου ορίζουν
Να ταξειδεύω.
---
Κοράλια πλεγμένα
Τα μαλλιά σου
Σε ήχους αλλοτινούς
Και
Ένας ερωτευμένος άνεμος
Να σε υμνεί
Κυλώντας
Για τα κόκκινα σου χείλη,
Άνεμος κλέφτης,
Και τα αποτυπώματα
Των γυμνών σου πελμάτων
Στο ξύλινο πάτωμα
Κυλώνουν
Το χώρο της ζωής.
---
Που την ύπαρξή σου
Να λατρέψω,
Σε ποια κόγχη του χρόνου
Να ομολογήσω,
Σε ποιο χρόνο
Να προφητεύσω
Την σπορά της αγάπης ;
---
έλα,
πίσω από του χρόνου του καθρέπτες,
έλα
στη ρίζα της ύπαρξης,
έλα
αποφεύγοντας
τη φυλακή των ίσκιων,
έλα
σαν σύννεφο ερωτευμένο,
καβάλα στη ζωγραφιά του κόσμου,
έλα
και άφησε τον χρόνο
να χαθεί
στο προσωπό σου.