Μια στιγμή μονάχα.

Ένα πανί,
μια βάρκα,
γεμίζει αέρα το πανί,
η βάρκα τρέχει, το νερό σχίζει στα δυό,
χάνεται από τα μάτια μου.

Το φεγγάρι ασημένιο ανατέλει,
η θάλασσα παράλυτο το φέρνει στα πόδια σου,
σε κάποια ακτή,
ίσως,
κάποιο πρόσωπο να θυμάσαι,
ίσως,
αγαπημένο.

Το ίδιο φεγγάρι βλέπει,
με μια επιμονή,
σα;ν σφαίρα μαγική,
να του δείξει αυτό που ποθεί,
ένα πρόσωπο αγαπημένο,
ένα πρόσωπο χρυσαφένιο.

Σαν το νερό που στο αυλάκι κυλά,
περνούν οι μέρες,
τραγούδι αηδονιού,
χρυσοπράσινο,
που την αγάπη του βρήκε.

Απόψε τα άσπρα κεριά του φτωχού κοιμητηρίου,
τρεμίζουν,
κρυφολαμπίζουν,
με το φεγγάρι θυμιατό.

Μέσα στης καρδιάς μου τον καθρέφτη,
εσένα θυμάμαι
και πως ποθώ
με μια ματιά να σ΄ αγκαλιάσω,
για μια στιγμή.

Μια στιγμή μονάχα.