μικροί κυμματισμοί

Πέλαγος εσύ,
στεφανωμένη μου ανάσα αρμυρή,
Εσύ που στάθηκες
στο δρόμο του χρόνου,
για να προυπαντήσεις τον Μέγα Ήλιο
και να κεντήσεις
τις άκρες του σεληνόφωτος
με τά άνθη που γέννησε
το φιλί της κόρης
την αυγή στην υδάτινη μορφή του.
Πέλαγος άνοιξη,
εσύ που μεγάλωσες
τα παιδιά του πόθου
στις κρυμμένες σπηλιές βαθειά μέσα στο στήθος σου,
που σε ονόμασαν γαλάζιο,
δέξου αυτό το σώμα,
θυμίαμα στο χρόνο.