λησμονημένοι δρόμοι

Η μαγεία των λησμονημένων δρόμων,
μια βαθειά, γάργαρη ανάσσα τοπίου
στο κήπο με την ψάθινη καρέκλα,
των τοίχων που έγερναν μενεξεδένιοι κατά το δείλι,
τα ακίνητα και περιπαικτικά βλέμματα των παγωμένων αέρηδων,
οι άνθρωποι,
αυτές οι γκρίζες μορφές,
χαραγμένες με κάρβουνο,
στη χαίνουσα μνήμη,
αυτών που έφυγαν
κι΄αυτών που θα έρθουν,
ο θάνατος,
μια έρημη σκούπα που στη πόλη
νωχελικά σκουπίζει
τα νερά της τελευταίας βροχής,
γίνου,
λυπητερή σκιά εσύ,
πηγή
που με ένα σκοπό
με αποκοιμίζεις.

Έλα να βγούμε βόλτα,
ντύσου απλά,
ζεστά,
στο χρώμα του λυπημένου γέλιου,
στο ρυθμό του χαρούμενου κλάμματος,
ποτέ δεν περπατήσαμε
στο χώμα της περασμένης βροχής,
στη σιωπή του χιονιού,
στο φώς της ιριδίζουσας θάλασσας,
άν και πολύ το ήθελα.

Ένα άλλο σώμα
σε φυλάκισε,
σε άλλα χέρια έμεινες,
κάτω από τις πευκοβελόνες
του ήλιου και του καλοκαιριού.

Τώρα αποσύρομαι
στο κίτρινο χρώμα της σιωπής.