μια κινέζικη βεντάλια

Δυό φύλλα καπνού,
που ανοίγουν στο σχήμα μιας κινέζικης βεντάλιας,
βυθίζοντας το δωμάτιο σε ένα χρυσοκίττρινο σκοτάδι.

Παλιές ψάθινες πολυθρόνες που αγαπήθηκαν,
όπως τα βράδια συντρόφευαν, βουβές και σιωπηλές
με την γλυκύτητα των γηρατειών.

Χάνωμαι μέσα στον ήχο που ανθίζει στο σκοτεινό δωμάτιο,
τρώγοντας την σιωπή.
Ήχος οξύς,
μετράει τον ήλιο γυμνός,
σαν ένας γλάρος που γέρνει πάνω από το κύμα στο ακροθαλάσσι.

Τρομάζω τις φλέβες του χρόνου κυττώντας την ώρα
που εσύ σερβίρεις καφέ.
Τα φύλλα του κήπου κιτρινίζουν συνέχεια, όπως και τα μάτια σου,
έτσι εκτεθειμένα που τα έχεις στον ήλιο.
Κρύψε λίγο χρώμα κάτω από τα μάτια σου,
σε λίγο θα χαθούμε.

Να σου προσφέρω κρατώ
λίγες λέξεις ωχρές, από τον σπαραγμό της βροχής,

Γέρασαν τα μάτια του
και πέρασε η πρώτη τους λάμψη
ανάμεσα στα δυό φεγγάρια ενός αυγούστου,
την άκρη του μύθου να βρείς δεν μπορείς πιά.

Ο πόνος άφησε τα σημάδια του
πάνω στο τραπέζι και την παλιά καρέκλα,
ρογωμένα με το υνί του χρόνου σιωπούν.
Μένουν μόνο τα αγκάθια να τρυπούν τους αγκώνες
όταν κάποιος να ξεκουραστεί θέλει σ΄αυτό το παλιοτράπεζο.

Μην μιλάς στον άνθρωπο αυτόν
για καλοκαίρια και άνοιξες...
η μικρή ροδιά θα αγριέψει.

Το βουητό της ομίχλης...
Η κίνηση στους δρόμους...
Η σκόνη...

Κάπως έτσι φαντάζομαι τις ώρες
να περνούν
στους δείχτες κάποιου
παλιού και χαλασμένου ρολογιού.