Άν ...

Άν η βροχή
ζέσταινε τα χέρια,
θά ήσουν τότε εδώ,
και τα χείλη στα χείλη.

Άν τα παπούτσια
που τρίζουν,
βάδιζαν στο χιόνι,
η σιωπή θα εκρήγνυτο,
σε χιλιάδες πολύχρωμα κομμάτια φωτός.

Άν μπορούσα να φιλήσω τον ώμο σου,
όπως γυμνός
θα φώτιζε την νυχτερινή πορεία,
τον περίπλου του νοός,
ύφαλος
που στέλνει μηνύματα καλώντας με,
αν οι δρόμοι δεν ήταν κλειστοί
και το μαύρο δεν περίσευε τόσο,
τότε,
ε, τότε
θα μπορούσαμε
να ονειρευτούμε.