μελιτηνός

Μια λάμπα,
αποξεχάστηκε αναμμένη στο σπίτι,
τονίζοντας την κρύα νύχτα.
Συλλογισμένη,
έγειρε μέχρι την καρέκλα
κι΄ απόμεινε να κοιττάζει
τον στρεβλωμένο χωρόχρονο,
πίσω από το θολωμένο τζάμι της βροχής
τη βάση του χρόνου,
τη βουή του μέλλοντος.
Το φώς χάνεται όπως και οι λέξεις δεν σου ανήκουν,
όπως η γεωμετρία των σωμάτων κελεύει στον έρωτα,
είναι κλειστό ή ανοιχτό το σύστημα ?
Θα ακουστεί ένας ξέμακρος ήχος μιας σειρήνας,
που θα ορίσει το χρόνο
και που θα δώσει τέλος στη βάρδια αυτή,
κουρασμένοι άνθρωποι
με το ντενεκεδένιο τους προσφάϊ
θα χαθούν στην ομίχλη της ζωής.

Ποιός θάνατος κρύβεται στον ήχο της καμπάνας ;

Συλλογική ύπαρξη,
πλεγμένη στο φώς,
η σιωπή περιγράφει τα πάντα.