νύχτα άηχη

Η νύχτα ξεράθηκε,
δέντρο απότιστο σε μπαλκόνι μυστικό,
μήλο που κρέμεται στ στήθη σου,
ευωδία μυστική που τρέφεται από τους χτύπους της καρδιάς σου,
ανθισμένη κερασιά,
στο ρυθμό της βροχής ένα κίτρινο ολόγιομο φεγγάρι,
στολίζει τα μάτια σου.
Μια ώρα βουβή,
στέκει στα δάκτυλα σου,
πλέκει την αγωνία σου, σε βασανίζει.
Άνοιξε το παράθυρο να μπεί το άρωμα της νύχτας
για να μας ταξιδέψει,
να βάψει ασημί το καπνισμένο δωμάτιο,
να ποτίσει τα ρούχα σου
και τα σκεπάσματα
υγρασία κεντημένη στο γιασεμί
που ολόφωτο αρμενίζει.
Δρασκέλισε το παράθυρο,
ταξίδεψε άηχος
σε μια ομίχλη πρωτεϊκού φωτός.
Είναι νύχτα και αντικρυστά καθόμαστε,
σιωπηλοί,
φοβόμαστε.