ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΛΑΙΚΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑ

Στα παλιά ξενοδοχεία,
πίσω από τις σκισμένες ταπετσαρίες τους,
κρύβεται μια ομίχλη,
γκριζωπή, που για το αίμα μας διψά.
Την ακούς, να τριγυρνά στα ξενοίκιαστα δωμάτια,
φέρνονατας βόλτες από τοίχο σε τοίχο,
ξεφυσώντας, ουρλιάζοντας.
Είναι πονηρή.
Σαεν μπείς μέσα, τρυπώνει ξανά
πίσω από τους τοίχους,
κάτω από τα κρεββάτια,
στις λάμπες μέσα και σωπάινει,
βουβαίνει το δωμάτιο.
Αποξεχνιέσαι και θαρρείς
πως κάπου αλλού βρίσκεσαι,
μα σαν ζυγώσει το βράδι,
Ω ! ... το βράδι,
τότε φορά την άσπρη της τουαλέτα
και τα χίλια μύρια στολίδια της.
Στα παλιά ξενοδοχεία
πίσω από τις σκισμένες ταπετσαρίες τους,
κρύβεται μια ομίχλη, γκριζωπή
που από τα σωματά μας και την αγάπη μας τρέφεται.