Ένας ΜιΚρός ΧωΜάΤιΝος ΚιΝέΖος

Καθαρίζοντας ένας μικρός χωμάτινος κινέζος ένα μήλο,
είδε,
αντί για τον καρπό να ξεπροβάλλει
φωτισμένη και βουερή μια πολιτεία.

Τρόμαξε και αφήνοντας το μήλο στην αγκαλιά μιας μέλισσας,
κατηφόρισε στο φεγγάρι,
με μια σκάλα καμωμένη από μίσχους γιασεμιών και τριαντάφυλλων,
ζεστό μυρωδάτο τσάΐ μύριζαν οι πατούσες του
όπως έτρεχε.

Ξεπροβάλλω από την απέναντι γωνία,
το ειδωλό μου φορώντας,
ένα ψάθινο καπελλάκι,
το καλό μου κοτλέ κουστούμι,
ένα κόκκινο μαγιό,
ξυπόλητο.

Μάδησαν τα μαλλιά μου,
γινωμένα σταφύλια, αφύλαχτα στο χρόνο.
Κήδεψα εχθές την αγάπη δύο σπούργων,
λιγόστεψε η αντοχή μου.

Απαστράπτουσα η αγάπη σου,
μαχαίρι που με συντροφεύει,
μια σιγανή κουβέντα στις ήρεμες αυλές,
τα καλοκαιρινά βράδια.

Κρύο το νερό,
βυθίζεσαι,
χτίζω ένα καλύβι,
μπαίνω μέσα,
αφήνω έξω τον ήχο.

Στις σκιές Σας που απόμειναν
στους λουσμένους φώς τοίχους,
κρύβωμαι,
Στις φωτογραφίες Σας,
χάνωμαι.

Ένας μικρός χωμάτινος κινέζος Σωπαίνει,
λιβάνι καίγοντας.