τριάντα χρόνια

Άλλοτε την βλέπεις να κουτσαίνει,
ανεβαίνοντας μιαν ανηφόρα,
τραβώντας για τα διάσελα του φεγγαριού,
άλλοτε να παίρνει φόρα και να κυλά κατά τη θάλασσα,
το κορμί της βάφοντας χιλιάδες χρώματα.
Στέκει ακίνητη σαν άγαλμα, ξεχασμένο στη γωνιά κάποιου μουσείου,
γέρικο, αραχνιασμένο.
Ακίνητα τα μεγάλα της μάτια, να μην κυττάζουν πουθενά.
Στις σκοτεινές γωνιές του φεγγαριού που κρύβωται
ήχοι άγνωστοι στέκει βασίλισσα τους μια γυναίκα.
Μητέρα εσύ των τριζονιών και των άλλων ήχων,
απο μακριά στέκεις να με κυττάς,
τα χείλη σου κρυφοπαίζοντας,
νόημα δίνοντας στην ανάσσα.
Με μια βραχνή φωνή σου τραγουδώ,
μια μικρή ιστορία ίσα να αποκοιμηθείς.