Έρωτας μελαγχολικός,
για τα χαμένα χαρακτηριστικά σου,
ξεχειλίζει η στάμνα της μνήμης
από το πορτοκαλένιο σου θάμπος.
Μαζεύω την αλλαγή του χρόνου από τους μικρούς αέρηδες,
ψηλαφίζω τα αποτυπώματατων βράχων στην άκρη της στεριάς,
βηματίζω τα σημάδια σου, όπως ακριβώς τα χέρια σου χάϊδεψαν το πρόσωπο μου,
άν έρθεις.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου