μνήμη του σώματος

Σκιά του σώματος,
που στραγγίζει τα χείλη,
βρόχινες στάλες θαλάσσης εκρήγνυνται,
και συ ψιθυρίζοντας " ευτυχία ",
σαρκοφάγος λέαινα,
κεκρυμμένη
στην προοπτική του φωτός που διαθλάται
στο σώμα του πελάγους.
Σώμα καμπυλωμένο στου έρωτα το χάδι,
το χρόνο κυρτώνει, τον έρωτα αιχμαλωτίζει,
στις χιονισμένες άκρες του ασημένιου φωτός
που από το παράθυρο τις ανάσες του πόθου ανθίζει.
Στάζει ο κεχριμπαρένιος έρωτας,
στον ήχο των τυφλών σωμάτων που χείλη αναζητούν,
η γεύση του σώματος στις πεινασμένες ψυχές,
νυχτώνει ...