Μπαίνω μαζί σου στο άγνωστο σπίτι,
ένα κίτρινο χαλί στο πάτωμα.
Τίποτε άλλο.
Γυμνοί οι τοίχοι,
γυμνά τα σώματα,
γυμνές ψυχές.
Δεν μιλάμε,
κυτταζόμαστε
μέχρι τα μάτια να γείρουν και να βυθιστούν στο κίτρινο.
Κρυβόμαστε στις πτυχές του.
Χανόμαστε στην άχρονη ώρα του εναγκαλισμού,
δυό ψυχές ερωτευμένες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου