.................................................................................................................................................................................................................................................
Τά όνειρα ξεθωριάζουν έτσι όπως βρέχει. Πάντα ξεθωριάζουν στο τέλος. Κυλούν οι μπογιές στη φόρμα μου και λερώνομαι, δεν υπάρχουν και δικαιολογίες.
Βροχή, βροχή, βροχή. Αυτό τονησί έχει εταμορφωθεί σε ένα σύννεφο βροχής, είναι μια βροχή που αναβλύζει από παντού, παντού. Από την παλιά οροφή
στα κεφάλια μας, από τα κεφάλια μας στα χιτώνια... Κοιμάμαι το βράδι και δεν ξέρω πια τι όνειρα βλέπω. Βρεγμένα, σκιές μιας άλλης ζωής.
Ένα κίτρινο θηριώδες τρόλλευ να μουγκανίζει τρελλαμένο, τό πάρκο απέναντι από τοσπίτι, τον μικρό να κοιμάται δίπλα μας, τον μικρό να παίζει, εσένα.
Δεν ξέρω τι ονειρεύομαι, τι σκέφτομαι στον ύπνο μου. Ίσως όλα αυτά που δεν τολμώ να σκεφτώ όσο είμαι ξύπνιος. Ζωή κι αυτή μια φορά. Πέρασαν τόσες
βδομάδες που λείπετε από το σώμα μου.
..................................................................................................................................................................................................................................................
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Αναρτήσεις
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου